MTNL-17 juli 2009
Koeienbus op zoek naar verhalen in Marokko
Vakantiegangers naar Marokko kunnen deze zomer een bezoekje verwachten van
een Nederlandse koeienbus. De rijdende tentoonstelling vertelt het verhaal van
veertig jaar Marokkaanse migratiegeschiedenis. Cabaretier Amar El Ajjouri verzorgt daarbij een grappige, maar ook confronterende one-man show.
De Rif Tour maakt deel uit van Dakira. De manifestatie waarbij wordt teruggekeken
op veertig jaar migratie uit Marokko naar Nederland. De koeienbus toert zes weken door Marokko waarbij 17 dorpen en steden in de Rif worden bezocht.
Verkopen jullie koeien?
'De bus trekt veel bekijks. Sommige mensen denken in eerste instanties dat we
koeien verkopen', vertelt El Ajjouri. De schat in de bus is echter van een geheel
andere aard. Oude foto's, weemoedige liedjes, landkaarten en verkleurde video's vertellen de geschiedenis van de eerste Marokkaanse arbeiders in Nederland.
'De meeste Marokkanen zijn stomverbaasd als ze de tentoonstelling zien, maar het maakt veel bij ze los merk ik.' Tijdens zijn show over Marokkanen, Nederlanders en Marokkaanse Nederlanders merkt de cabaretier dat vooral ouderen mannen enthousiast worden van de verhalen die hij vertelt. 'Terwijl ik op het podium sta, hoor
ik ze tegen elkaar zeggen: ja, ja! Het is echt waar. Hij verzint het allemaal niet! Blijkbaar vertel ik toch herkenbare dingen.'
Hondenbrokken
De cabaretier kan het zich nog goed herinneren dat hij als zevenjarig jongetje in Nederland kwam. 'In het begin waren er wel eens wat misverstanden. Dan dacht ik bijvoorbeeld dat ik koekjes had gekocht, maar dan waren het hondenbrokken.' Ook voor zijn vader was het wennen. 'Om de weg van zijn werk naar huis terug te vinden, zette hij kruisjes op de hoeken van straatgebouwen.'
Het was een vruchtbare tijd weet El Ajjouri. ' Er was een ongelofelijke overvloed aan werk. Mijn vader werd door Nederlanders op straat aangesproken of hij nog werk zocht. Hij sliep met veertien mensen in één pensionnetje met zeven bedden. Als hij 's nachts werkte, had iemand zijn bed overdag al voorverwarmd. En ook toen hij ziek werd,
kwam er een ex-veearts op bezoek die zich had omgeschoold.'
Ziek van cultuurshock
El Ajjouri is vooral erg benieuwd naar de verhalen van Marokkanen die weer terug zijn gekeerd naar hun thuisland. 'Je hoort van mensen dat de heimwee soms zo heftig
was. Sommige werden spontaan ziek van de cultuurshock. Deze en andere verhalen van hoor je anders nooit meer. Dat zou zonde zijn.'
De Rif Tour duurt nog tot 13 augustus en komt nog langs plaatsen als: Tiztoutine,
Dar Kebdani, Nador, Aklim, Berkane, Taourirt en als laatste Taza.
...........................................................................................................................
PERSBERICHT MUSEON - 19 juni 2009
RIFTour start vanaf Museon
Zaterdag 20 juni 2009 geeft de ambassadeur van Marokko, Z.E. de heer Jaouad El Himdi, om 13.30 uur het startsein voor de RifTour.
Voorafgaand belicht de heer Rabin Baldewsingh, wethouder Burgerschap, Deconcentratie, Leefbaarheid en Media van Den Haag, het thema ‘veertig jaar Marokkaanse migratie’.
Speciale gasten tijdens dit vertrekfeest zijn Amar El-ajjouri, Ali B, Yes R, Sjaak & Darrel.
Rif Tour
Rif Tour is een tentoonstelling in een bus en programmeert succesverhalen, oude foto’s, verkleurde video’s, weemoedige liedjes, verbleekte diploma’s, pijnlijke herinneringen, hoop en heimwee. Met dit beeldmateriaal, liedjes en een theatervoorstelling wordt in de bus de geschiedenis verteld van de eerste
Marokkaanse arbeiders in Nederland. De bus neemt de verhalen en liederen van achterblijvers en terugkeerders weer mee naar Nederland. Op deze manier brengt Riftour Marokkanen, Nederlanders en Marokkaanse-Nederlanders van alle generaties met elkaar in gesprek. Zes weken lang toert de bus door Marokko, waarbij 17 dorpen en steden in de Rif worden bezocht. Een weblog houdt de achterblijvers op de hoogte van het wel en wee van de tournee.
www.riftour.nl
...........................................................................................................................
23 februari 2009
RADIO-LIJN 5
Zarayda & Venz: Amar El-ajjouri
Zarayda ontvangt de cabaretier Amar El-ajjouri en ondervraagt hem over Marokko,
hoe hij hier als 7-jarig jochie terechtkwam en in Den Haag opgroeide, daar op de
markt werkte en zich via de theaterschool ontpopte tot cabaretier. Zijn nieuwe voorstelling heet Amar Speelt Wit, en Amar vertelt wat hij nou precies zou doen als hij een dag als witte Nederlander mocht leven.
...........................................................................................................................
8 Weekly
25 februari 2008
Laatste bolwerk van witte mensen
Amar El-Ajjouri - Amar speelt WIT
door Linda Mous
"En waar kom jij vandaan?" Bergen op Zoom. Den Bosch. Kaatsheuvel. "Ah, er zitten dus veel allochtonen hier in de zaal."
Met dit kleine onderonsje met het publiek zet Amar direct de toon voor zijn voorstelling Amar speelt WIT. Voel je je nu Nederlander, Marokkaan, of ben je in de eerste plaats gewoon mens?
En wie is dé allochtoon of dé Nederlander? Met Amar speelt WIT geeft Amar het
publiek een kijkje in een van de laatste bolwerken van witte mensen in Nederland:
de camping.Integratie en de zoektocht naar een eigen identiteit staan dus centraal in de voorstellingen van Amar. Geboren in Marokko maar al 28 jaar woon- en werkzaam in Nederland, moet hij als geen ander weten wat het is om een dubbele identiteit van Marokkaan/Nederlander te hebben. Waar hij in de voorstelling Amar speelt ALI nog
een schare allochtone typetjes de revue laat passeren, laat hij nu de andere kant van de medaille zien en portretteert hij verschillende typetjes van ‘witte mensen’. Amar volgt zijn buurman nadat die zijn auto vol heeft gestopt met pindakaas en allerlei andere Aldi-producten en komt terecht op Camping Wit waar hij witte Nederlanders in hun natuurlijke habitat kan observeren.
Overdreven typetjes
Op de camping maken we kennis met verschillende mensen, allemaal gespeeld door Amar met verschillende accenten en minimale kostuums. Zo zien we Tony de Cliniclown, Chris de ex-militair met zijn herdershond Dieder en de te dikke vrouw José, Jason met zijn taakstraf van bureau HALT en de homoseksuele dramadocent/documentairemaker Bas. Zelfs Rita Verdonk verschijnt kort ten tonele. Ieder typetje heeft een aantal 'typisch Nederlandse' karaktertrekjes. Helaas komt niet ieder typetje echt uit de verf. Waar Amar vooral de dialoog tussen culturen wil stimuleren, is zijn voorstelling in essentie één lange monoloog die het publiek slechts deels weet te bereiken. De meeste typetjes worden zo overdreven en over the top neergezet dat ze volstrekt ongeloofwaardig zijn en Amar zijn doel voorbij schiet. De typetjes Jason en Bas, daarentegen, spreken wel aan. Hierdoor blijven de grappen
van Jason over criminele hangbejaarden en de opmerkingen van Bas over zijn
vakantie naar Marokko wel hangen.
Amar op zijn best
Amar is op zijn best voor en na de eigenlijke voorstelling waarin hij letterlijk een dialoog met het publiek aangaat. Met zijn achtergrond en buitengewoon observatievermogen weet Amar perfect de vinger te leggen op de spanningsvelden tussen allochtonen en autochtonen. Hij ziet waar conflicten en misverstanden zich voordoen en weet hier de leukste grappen over te maken. Met een simpele vraag als "wie is er eigenlijk bang voor allochtonen?" weet hij het publiek te bereiken en oncomfortabel op de stoel heen en weer te laten schuiven om vervolgens de spanning weer uit de lucht te halen met een luchtige grap. Amar heeft een talent om mensen
te laten lachen om cultuurverschillen en om vooroordelen beetje bij beetje af te breken. Daar ligt zijn kracht. Niet in een parade van witte typetjes, maar in eigen ervaringen en persoonlijke verhalen die de spanningen tussen mensen en culturen blootleggen en die hij door middel van humor weer weet te relativeren.
...........................................................................................................................
IHVTR
12 december 2007
Lachen met een witte Marokkaan
Amar speelt WIT Amar El-ajjouri
door Jacqueline van Hal (CHE)
Gezien in: Cultura
Amar speelt WIT is een vervolg op het succesvolle cabaretdebuut Amar speelt ALI .
Amar El-ajjouri, een in Nederland opgegroeide Marokkaan, heeft op creatief gebied al veel van zich laten horen. In het verleden acteerde, schreef, regisseerde en presenteerde hij. Sinds twee jaar legt hij zich toe op cabaret, en niet onverdienstelijk.
Zijn nieuwe show Amar speelt WIT is, ondanks dat hij nog in een try-out fase zit, erg sterk en gaat luchtig in op serieuze maatschappelijke thema’s. El-ajjouri haakt in op zaken als integratie, discriminatie, cultuurverschillen, uiterlijk en politiek.
Veel scholen gebruiken zijn show om in gesprek te komen met leerlingen.
Door de voorstelling Amar speelt WIT loopt een rode draad, namelijk: zwart-wit. Het verschil tussen autochtonen en allochtonen, dat hij ook weer zwart-wit brengt. El-ajjouri noemt zichzelf ook zwart-wit: hij is geboren in Marokko, maar getogen in Nederland. Zijn uitspraken zijn soms erg pittig. Via grappige typetjes blaast hij vooroordelen van Nederlanders en medelanders op, zodat er leuke situaties ontstaan.
El-ajjouri begint de show als Marokkaan die in vakantie- en natuurpark Wit probeert te ontdekken wie de witte mens is. Gierig, is zijn conclusie. Door achter een wit scherm snel een rode neus of een petje op te zetten wekt hij telkens een nieuw personage tot leven. Zo speelt hij Chris, een soldaat die zijn arm heeft verloren in Afganistan. Zijn vrouw José vindt dat haar man alleen maar aandacht heeft voor de hond, Dieter. El-ajjouri kruipt zelfs in de huid van de hond. Daarnaast speelt hij een mislukte clown, een Marokkaans straatschoffie, een homo en ijzeren Rita. En dat is nog niet alles: hij kan ook dansen. De muziek klinkt lekker en het ziet er nog schattig uit ook.
Het is een uurtje heerlijk lachen met deze witte Marokkaan, die ook nog eens echt iets te vertellen heeft.
Notitie: Dit is een recensie van een try-out in het kader van een project met de Christelijke Hogeschool Ede.
...........................................................................................................................
...........................................................................................................................
...........................................................................................................................
22 november 2006
“Lachen haalt de spanning uit de lucht”
Voorbeschouwing door Linda Mous
Het hele Marokkaanse gezin komt langs: onder andere de über-geïntegreerde vader die lid is van het oranjecomité, de beroepsallochtoon die in ieder praatprogramma opduikt en de jongste zoon die klem zit tussen twee culturen. Allemaal zijn ze op
zoek naar hun eigen manier om te integreren en... allemaal worden ze gespeeld door één enkel persoon: Amar.
Op 23 november staat cabaretier Amar El-ajjouri in het Luxor theater in Rotterdam.
Hij is een van de negen deelnemers aan het Camerettenfestival met zijn voorstelling ‘Amar speelt ALI’. Als allereerste verscheen hij voor de jury tijdens de audities, en uit 62 kandidaten wist hij door te dringen tot de voorrondes. “Het is eigenlijk jammer dat er zo’n competitie-element in zit”, zegt Amar, “maar dat hoort erbij en daar doe je
het uiteindelijk ook voor, maar ik ben vooral blij dat meerdere mensen het thema zo interessant vinden.”
Dat thema is tolerantie. Amar put wat dat betreft uit jarenlange praktijkervaring. “Tolerantie is op dit moment een vorm van stilte. We doen alles in stilte: herdenkingen, stille tochten.” Amar is het daar niet mee eens. Met zijn voorstelling
wil hij dan ook zo veel mogelijk soorten mensen bij elkaar brengen en ze om elkaar
te laten lachen. “Van elkaar weten waar je om moet lachen en weten dat je óm elkaar mag lachen, brengt je dichter bij elkaar en haalt de spanning uit de lucht. Iedereen is voor mij gelijk. En iedereen wordt dan ook gelijk afgemaakt.”
Amar begon zijn cabaretvoorstelling te maken na de moord op Theo van Gogh op 2 november 2004. Na de moord kwam er, mede onder invloed van de media en de politiek, een steeds grotere afstand tussen allochtoon en autochtoon. Met zijn voorstelling wil de jonge cabaretier deze afstand proberen te verkleinen. Hiervoor zet hij in zijn eentje allerlei ALI’s neer. ALI staat voor Autonoom Liberaal Individu en zo laat Amar zien dat alle mensen, autochtoon of allochtoon, individuen zijn die op hun eigen manier omgaan met de vragen omtrent tolerantie en integratie.
Sommige ALI’s zijn gebaseerd op bestaande mensen, anderen zijn meer een mengelmoes van persoonlijkheden. Karakters zoals oma en opa, Ali M.G. Schmidt, vader en drie zonen worden door de cabaretier in beeld gebracht. Het karakter van de jongste zoon lijkt nog het meest op Amar zelf. Deze zoon wordt vermalen tussen twee culturen en verkeert in een staat van verwarring over zijn eigen identiteit. Amar kan zich hiermee identificeren. Voor 2 november 2004 was hij een Nederlander. Daarna begonnen mensen ineens te vragen: “Voel je je nu meer Nederlander of meer Marokkaan?” en “Hoe moslim ben je?” Op humoristische wijze neemt Amar deze problematiek onder de loep. Niets is daarbij taboe en niets of niemand is veilig. Zelfs Nijntje niet.
...........................................................................................................................
Vechtkronkels
6 november 2006
Amar speelt Ali
Amar speelt Ali: couscous met een kuiltje jus
door Ed Toepoel
Direct na de voorstelling vroegen er al een paar mensen: "en... wat vond je ervan?".
En dat was op een moment dat de voorstelling nog even moest bezinken. Ik heb dat ook met muziek: als ik iets heel snel goed vind, is de liefde ook gauw weer over. Tijdens de voorstelling heb ik niet de hele tijd hard moeten lachen.
Niemand eigenlijk, maar het was wel leuk en er werd zeker wel gelachen om de
vooral herkenbare situaties die Amar het publiek voorschotelde. Het is waarschijnlijk ook niet de primaire doelstelling van Amar om het publiek (hard) aan het lachen te krijgen, het lijkt eerder zijn bedoeling om zijn boodschap zo te verpakken dat de bezoeker er nog tijden lang over nadenkt en zich een ander beeld gaat vormen van Marokkanen en Moslims in Nederland.
De wijze waarop Amar zijn boodschap onder de aandacht bracht was door het spelen van een vader en zijn drie zoons. Elke verwisseling van karakter kwam tot stand
door het passeren van een groot laken, tevens projectiescherm waar hij door het aantrekken van een klein attribuut een ander persoon personage werd.
Zo speelde hij ook even Nijntje door het plakken van twee gekruiste stukken tape
op zijn mond. Achteraf gebeurde er zo veel dat ik geen tijd heb gehad om het
allemaal te noteren en het dus nu ook niet meer kan reproduceren.
En wat was dan die boodschap? Onder andere dat je als Marokkaan toch wel heel
veel harder je best moet doen dan als Nederlander om het zelfde te bereiken
(40 keer solliciteren en 50 keer afgewezen worden). En hij benadrukte dat een multiculturele samenleving toch ook wel zijn leuke kanten heeft: couscous met een kuiltje jus. Uiteraard krijgt ook Verdonk bij tijd en wijlen een verbaal pak slaag.
Aan het einde van de voorstelling, na het uitreiken van bloemen krijgt Amar een staande ovatie. Dit is wel een beetje kenmerkend voor zo'n schattig knus
dorpstheater, waar men minder gewend is dan in 'de grote stad'. Maar toch.
Na de bloemenuitreiking gaat hij nog even door en wat mij betreft iets
pittiger/brutaler dan de gehele voorstelling. Hij komt met deze brutalere toon beter uit de verf.
Deze voorstelling is het eerste soloproject van Amar. Hij heeft er inmiddels zo'n honderd uitvoeringen van achter de rug. Als ik nog even met hem napraat (en dat is ook weer het leuke van zo'n klein theater) zeg ik hem dat het mij iets te braaf was
en wel wat confronterender mocht. Amar kan zich daar wel in vinden en zegt dat hij de voorstelling inderdaad in de beginfase heeft bijgesteld omdat hij juist de tegenovergestelde kritiek kreeg. Het is ook nooit goed!
Al met al toch weer een bijzondere avond.